|
Poszukiwanie i udokumentowanie zasobów wód termalnych
jest trudnym zadaniem
geologicznym, wiążącym się z koniecznością
wykonania głębokich i kosztownych wierceń. Dlatego
przedsięwzięciach związanych z problematyką wód
termalnych nieodzowne jest zastosowanie metod geofizycznych umożliwiających
odpowiednie rozpoznanie budowy geologicznej
i wskazanie perspektywicznych stref występowania takich wód.
Wieloletnie doświadczenia PBG w zakresie zastosowania geofizyki
w geologii
strukturalnej, w tym prace związane z poszukiwaniem
wód termalnych w rejonie Cieplic, Polanicy Zdroju, Dusznik Zdroju
wskazują, że w tego typu projektach powinny być stosowane
kompleksowe badania geofizyczne
z
wykorzystaniem:
§ metody
grawimetrycznej dla określenia geologiczno-strukturalnych i
tektonicznych warunków obszarów prowadzonych poszukiwań;
§ metody radiofalowej VLF i elektrooporowej SGE
dla weryfikacji i uściślenia przebiegu stref tektonicznych;
§ metody magnetotellurycznej w celu
głębokiego (do 2-3 km ) rozpoznania stref tektonicznych;
Kompleksowa interpretacja
wyników badań geofizycznych prowadzona w nawiązaniu do danych
geologicznych i otworowych, stwarza możliwość wytypowania
perspektywicznych stref występowania wód geotermalnych,
wskazania optymalnej lokalizacji projektowanych wierceń oraz
oszacowania zasobów eksploatacyjnych złoża.
|
|
Eksploatacja zasobów
geotermalnych jest znacznie tańsza niż zasobów paliw
kopalnych, jednakże koszty budowy instalacji geotermalnej są
wysokie. Możliwe jest wykorzystanie istniejących otworów
wiertniczych za węglowodorami, znajdującymi się często
w końcowej fazie eksploatacji, poprzez przystosowanie ich do
eksploatacji wód termalnych, co znacznie obniżyłoby koszty
takich inwestycji, a następnie wykorzystanie istniejącej na danym
obszarze infrastruktury grzewczej dla efektywnej eksploatacji wód
termalnych.
Zasoby geotermalne zwykle dzieli się na dwie kategorie,
różne pod kątem ich zastosowania – wysokiej i
niskiej entalpii. Zasoby o wysokiej entalpii (o temperaturze ponad 150 st.
C) mają zastosowanie w produkcji energii elektrycznej, o niskiej
entalpii (poniżej 150st. C) do bezpośredniego wykorzystania
(ogrzewanie, balneologia, rolnictwo). Najczęściej wykorzystywane
są zasoby wód termalnych o temperaturze 50-100st. C,
które pozwalają na zastępowanie systemów grzewczych
opartych na spalaniu ropy naftowej, węgla i gazu.
W Polsce zasoby o niskiej entalpii
zagospodarowano w rejonie Podhala i na Niżu Polskim (Pyrzyce,
Mszczonów). Na złoża wód geotermalnych natrafiano
również podczas prac poszukiwawczych i eksploatacji
odwiertów za ropą i gazem (np. obszar Karpat wschodnich
Bieszczady, rejon Rzeszowa i Przemyśla).
Bezpośrednie
wykorzystanie energii geotermalnej dla celów grzewczych, rekreacyjnych
czy uzdrowiskowych, ma w wielu krajach Europy długoletnie tradycje.
Postęp w technikach wykorzystania energii geotermalnej umożliwia
coraz powszechniejsze jej wykorzystanie, a tym samym redukcję
zapotrzebowania na importowane paliwa kopalne. Wykorzystanie zasobów
energii odnawialnej, w tym geotermalnej, pozwala na zastąpienie paliw
kopalnych, takich jak węgiel i ropa, których spalanie jest
źródłem emisji dwutlenku węgla, dwutlenku siarki,
pyłów i innych zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby.
|
